วันที่ 16 พฤศจิกายน 2553 ;)

posted on 16 Nov 2010 21:07 by 89-dream
พร้อมรึยัง !?

[SF][ts6] พระเอก...

posted on 24 May 2010 19:06 by 89-dream

 

 

พระเอก


 

title: พระเอก

pairing: Gun Zen

rating : PG 13

writer: u ‘n me :}

 

talk:        ไม่ได้โฟกัสเรื่องคู่นะ ว่าเป็น กันเซน หรืออะไร ยังไงพี่ๆก็รักกันอยู่แล้ว

                เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องจริง เป็นเพียงงานเขียนงานหนึ่ง . กรุณาใช้วิจารญาณในการอ่าน

 

 

 

 

 

                เซนกูคิดกับมึงแค่เพื่อนจริงๆว่ะ

 

 

                อือ

 

 

                กูขอโทษเซน กูขอโทษ

 

 

                มึงไม่ได้ทำผิดอะไรซักหน่อย

 

 

                แต่กู

 

 

                พี่โตโน่รอมึงอยู่หน้าห้องนะ จะไปเที่ยวไม่ใช่เหรอ ไปๆ เดี๋ยวพี่เค้าโกรธเอา

 

 

 

                มือของผมมันไม่เคยทำตามใจผมเลย

                มือบ้าๆมันเปิดประตูห้อง แล้วผลักคนที่ผมอยากอยู่ด้วยที่สุดให้ออกไป

                ออกไปหาคนที่เพื่อนของผมรัก

 

 

 

                มึงอยู่คนเดียวได้เหรอ

 

                .

                .

                .

                เสียงเบาๆที่ดูเป็นห่วงของริท ทำให้ขอบตาผมร้อนผ่าวขึ้น

               

 

                ถ้าอยู่ไม่ได้

                จะอยู่เป็นเพื่อนกันมั้ย ?

 

 

                ถ้าอยู่คนเดียวไม่ได้

                จะอยู่กันสองคนเหรอ ?

 

 

                ถ้าเพื่อนมันอยู่ไม่ได้

                จะห่างกับแฟนมาอยู่กับเพื่อนหรือไงล่ะ ?

 

 

 

 

                ได้ดิ

 

 

                ผมเบื่อที่ต้องโกหกทุกคนแบบนี้

                แต่จะให้ผมทำยังไง ? ให้ผมบอกว่าผมอยู่ไม่ได้ ให้ริทมันนอยด์ใส่พี่โตโน่เหรอ

                ทำแบบนั้นน่ะผมทำไม่ได้หรอก

 

 

 

                เซน มึงแน่ใจนะ

 

 

                อือ เที่ยวให้สนุกนะเว้ย

 

 

                กูขอโทษ

 

 

                อย่าลืมซื้อข้าวมาฝากกูนะ

 

 

                เซน กูขอโทษ กู…”

 

 

                ขอโทษ

                ขอโทษ

                ขอโทษ

                ผมได้ยินคำนี้มากี่ครั้งแล้ว

 

 

                ผมต้องโกหกอีกมั้ย ว่าให้อภัยมันได้

                ผมต้องโกหกอีกมั้ย ว่าผมเข้าใจคำขอโทษของมันแล้ว

                สุดท้าย ก็ต้องทำอีก

                 ก็ต้องโกหกไปเรื่อยๆ

                ก็โกหกมาตั้งแต่ต้นแล้วนี่ โกหกอีกหน่อยจะเป็นไรไป ?

 

 

 

                มึงตัดใจจากกูเหอะ กูขอร้อง

 

 

 

                ตัวผมถูกริทดึงเข้าไปกอด หน้าเล็กๆที่ซุกอยู่บนไหล่ทำให้ผมยิ่งรู้สึกเห็นแก่ตัวสุดๆ

                 

                ตัดใจ

                นี่สินะสิ่งที่ควรจะทำ

                ทำเพื่อให้เหลือคำว่า เพื่อนอยู่

 

 

 

 

                มึงอย่ากอดกูแฟนมึงยืนอยู่ เดี๋ยวพี่โตโน่ต่อยกู

 

 

                แฟนก็แฟน แต่มึงเพื่อนกู อย่าร้องไห้นะ

 

 

                มึงแหละ อย่าร้องไห้ กูเข้มแข็งกว่าที่มึงคิดเยอะว่ะ

 

 

                ผมผลักริทออก แล้วยิ้มกว้างให้

 

 

                ปึง !!!

                ประตูห้องถูกปิดลง ภาพของริทหายไปแล้ว

                ความเข้มแข็งเอง ก็หายไปแล้วเหมือนกัน

                หรือว่ามันแค่ถูกแทนที่ด้วย ความอ่อนแอ

 

 

 

                ผมเอามือดันประตูห้อง ปล่อยให้หยดน้ำแห่งการพ่ายแพ้ไหลลงมา

 

 

 

                หวังว่าคืนนี้จะนอนหลับฝันดี

                แล้วตื่นขึ้นมาพร้อมกับความแข้มแข็งอีกครั้ง

 

 

 

 

 

 

…………………………………………………………………………………………………………………

               

 

 

 

                ก๊อกๆๆๆๆ

 

 

                เซน กูมาอยู่ด้วยแล้วนะ เปิดให้หน่อย

 

 

                “…”

 

 

                เซนนนน!

 

 

                “…”

 

 

                เออกูก็มีกุญแจนี่หว่า ฮ่าๆๆ

 

 

 

 

 

                เสียงหัวเราะใสๆของคนหน้าห้อง

                ทำให้ผมหลุดยิ้มนิดหน่อย แล้วตั้งหน้าตั้งตาดูทีวีต่อ

 

 

 

                ที่จริงก็ไม่ได้ดูหรอก  แค่เปิดไว้

                แล้วปล่อยน้ำตามันไหล บิ๊วตัวเองไปเรื่อยๆ

                ยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งไหล . น้ำตายิ่งไหลก็ยิ่งคิด .