วันที่ 16 พฤศจิกายน 2553 ;)
posted on 16 Nov 2010 21:07 by 89-dream
พร้อมรึยัง !?
[SF][ts6] พระเอก...
posted on 24 May 2010 19:06 by 89-dream
พระเอก
title: พระเอก
pairing: Gun Zen
rating : PG 13
writer: u ‘n me :}
talk: ไม่ได้โฟกัสเรื่องคู่นะ ว่าเป็น กันเซน หรืออะไร … ยังไงพี่ๆก็รักกันอยู่แล้ว
เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องจริง เป็นเพียงงานเขียนงานหนึ่ง . กรุณาใช้วิจารญาณในการอ่าน
“เซน…กูคิดกับมึงแค่เพื่อนจริงๆว่ะ”
“อือ”
“กูขอโทษเซน กูขอโทษ”
“มึงไม่ได้ทำผิดอะไรซักหน่อย”
“แต่กู”
“พี่โตโน่รอมึงอยู่หน้าห้องนะ จะไปเที่ยวไม่ใช่เหรอ ไปๆ เดี๋ยวพี่เค้าโกรธเอา”
มือของผมมันไม่เคยทำตามใจผมเลย
มือบ้าๆมันเปิดประตูห้อง แล้วผลักคนที่ผมอยากอยู่ด้วยที่สุดให้ออกไป
ออกไปหาคนที่เพื่อนของผมรัก …
“มึงอยู่คนเดียวได้เหรอ”
.
.
.
เสียงเบาๆที่ดูเป็นห่วงของริท ทำให้ขอบตาผมร้อนผ่าวขึ้น
ถ้าอยู่ไม่ได้
จะอยู่เป็นเพื่อนกันมั้ย ?
ถ้าอยู่คนเดียวไม่ได้
จะอยู่กันสองคนเหรอ ?
ถ้าเพื่อนมันอยู่ไม่ได้
จะห่างกับแฟนมาอยู่กับเพื่อนหรือไงล่ะ ?
“ได้ดิ”
ผมเบื่อที่ต้องโกหกทุกคนแบบนี้
แต่จะให้ผมทำยังไง ? ให้ผมบอกว่าผมอยู่ไม่ได้ ให้ริทมันนอยด์ใส่พี่โตโน่เหรอ
ทำแบบนั้นน่ะ…ผมทำไม่ได้หรอก…
“เซน มึงแน่ใจนะ”
“อือ เที่ยวให้สนุกนะเว้ย”
“กูขอโทษ”
“อย่าลืมซื้อข้าวมาฝากกูนะ”
“เซน กูขอโทษ กู…”
ขอโทษ…
ขอโทษ…
ขอโทษ…
ผมได้ยินคำนี้มากี่ครั้งแล้ว…
ผมต้องโกหกอีกมั้ย ว่าให้อภัยมันได้
ผมต้องโกหกอีกมั้ย ว่าผมเข้าใจคำขอโทษของมันแล้ว
สุดท้าย … ก็ต้องทำอีก
ก็ต้องโกหกไปเรื่อยๆ
ก็โกหกมาตั้งแต่ต้นแล้วนี่ โกหกอีกหน่อยจะเป็นไรไป ?
“มึงตัดใจจากกูเหอะ กูขอร้อง”
ตัวผมถูกริทดึงเข้าไปกอด หน้าเล็กๆที่ซุกอยู่บนไหล่ทำให้ผมยิ่งรู้สึกเห็นแก่ตัวสุดๆ
ตัดใจ
นี่สินะสิ่งที่ควรจะทำ
ทำเพื่อให้เหลือคำว่า เพื่อนอยู่ …
“มึงอย่ากอดกู…แฟนมึงยืนอยู่ เดี๋ยวพี่โตโน่ต่อยกู”
“แฟนก็แฟน แต่มึงเพื่อนกู อย่าร้องไห้นะ”
“มึงแหละ อย่าร้องไห้ กูเข้มแข็งกว่าที่มึงคิดเยอะว่ะ”
ผมผลักริทออก แล้วยิ้มกว้างให้
ปึง !!!
ประตูห้องถูกปิดลง ภาพของริทหายไปแล้ว
ความเข้มแข็งเอง ก็หายไปแล้วเหมือนกัน
หรือว่ามันแค่ถูกแทนที่ด้วย ความอ่อนแอ
ผมเอามือดันประตูห้อง ปล่อยให้หยดน้ำแห่งการพ่ายแพ้ไหลลงมา
หวังว่าคืนนี้จะนอนหลับฝันดี
แล้วตื่นขึ้นมาพร้อมกับความแข้มแข็งอีกครั้ง
…………………………………………………………………………………………………………………
ก๊อกๆๆๆๆ
“เซน กูมาอยู่ด้วยแล้วนะ เปิดให้หน่อย”
“…”
“เซนนนน!”
“…”
“เออ…กูก็มีกุญแจนี่หว่า ฮ่าๆๆ”
เสียงหัวเราะใสๆของคนหน้าห้อง
ทำให้ผมหลุดยิ้มนิดหน่อย แล้วตั้งหน้าตั้งตาดูทีวีต่อ
ที่จริงก็ไม่ได้ดูหรอก แค่เปิดไว้
แล้วปล่อยน้ำตามันไหล บิ๊วตัวเองไปเรื่อยๆ
ยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งไหล . น้ำตายิ่งไหลก็ยิ่งคิด .
“แบร่ ! นั่นไง ร้องไห้จริงด้วย ไหนริทมันบอกว่ามึงเก่งไง ไม่ร้องไห้ด้วย”
กันเดินสะพายกีตาร์ ถือถุงข้าว(คิดว่างั้นนะ)เดินเข้ามาหาผม แล้วอ้าปากบ่นทันที
“ก็ตอนอยู่กับมันกูไม่ร้อง ตอนอยู่กับมันกูแมนเว้ย!”
ผมยกมือขึ้นมาปาดน้ำตา แล้วดันหน้าไอ้กันที่ยื่นมาจ้องให้ออกไปไกลๆ
เล่นมาจ้องอย่างนี้
เขินดิ ไอ้บ้า - - ///
“ร้องไห้ตอนไหนอ่ะ”
กันเลยเดินไปวางถุงที่ใส่กับข้าว(ผมคิดถูก แถมกลิ่นมันก็หอมมากด้วย)ลงบนโต๊ะแล้วหันมายิ้มให้ผมโชว์ลักยิ้มที่เคยทำผมคลั่ง แต่ตอนนี้ ไม่มีอารมณ์ไปชมลักยิ้มมันแล้วล่ะ
“แค่ปิดประตูกูก็ร้องแล้ว”
“โอ๋ๆ”
กันเดินเข้ามาเช็ดน้ำตาบนแก้มผม
มันทำบ่อยจนผมชินแล้วล่ะ ไม่ได้รู้สึกกระดากอายอะไรเลย
ก็คนมันอ่อนแออยู่บ่อยๆหนิ
“เชี่ยกัน! มึงไม่ต้องคิดจะมากอดกูเลยนะ = = กูหวั่นไหว ถ้ามึงไม่ได้ชอบกู ก็อย่าให้กูชอบ แค่ไอ้ริทกูจะร้องไห้จะเป็นจะตายแล้ว แล้วนี่มึงซื้อ…”
พรึ่บ !
นั่นไงกอดจนได้
“อย่าร้องไห้นะ ตาบวมหมดแล้ว”
“กูห้ามไม่ได้นี่หว่า กูเสียใจ กูก็ร้องไห้…กูผิดเหรอ”
“กูไม่ชอบเห็นมึงร้องไห้”
“กูก็ไม่ชอบเห็นกูร้องไห้”
“จะให้กูช่วยอะไรมั้ย”
“มึงมีอะไรดีวะ? จะเตะบอลให้กูดูเหรอ โอ้ ซึ้งมาก”
“เซน กูเพิ่งแกะคอร์ดกีตาร์มาใหม่ เดี๋ยวกูร้องเพลงให้แล้วกัน”
“คิดดีแล้วนะ ว่าเพลงมึงจะไม่ทำให้กูร้องไห้…”
เพลง = ตัวเรียกน้ำตาชั้นดี
ผมเลยเลือกอยู่เงียบๆ ดีกว่าเปิดเพลงฟัง
.
.
“กูพระเอกนะเว้ย ฮ่าๆๆ”
กันคลายกอด แล้วหันมายิ้มแย้มแจ่มใส ยกกีตาร์มาวางบนตัก เฮ่อ…อยู่ๆก็อยากกอดไปเรื่อยๆแฮะ = = นั่นไงไอ้กัน กูหวั่นไหวแล้วนะ
“มึงเป็นได้เพื่อนพระเอกว่ะ”
“อ๋อ เพื่อนพี่โตโน่น่ะเหรอ”
“เออ”
น้ำตามันจะไหลอีกแล้วไง
เลว กูไม่หวั่นไหวมึงแล้ว !
เพราะถึงกูจะเป็นตัวอิจฉา
แต่กูก็รักนางเอกไม่แพ้พระเอกหรอก
“กูเป็นเพื่อนตัวอิจฉาว่ะJ”
“…”
“เอ้าๆ จะเล่นแล้วนะ”
เสียงดีดกีตาร์ดังขึ้น
กันยิ้มอบอุ่นๆ โชว์ลักยิ้มที่น่าอิจฉาตามแบบฉบับมันให้
แล้วผิวปาก …แหม ลัลล๊ามากนะมึง …
.ใครหนอใครทำให้เธอต้องเสียใจ
ร้องไห้ฟูมฟาย ดั่งคนไร้วิญญาณ มองดูเธอทรมาน
เธอร้องไห้จน ดูสิ น้ำตาจะหมดตัว
เสียงกีตาร์หยุดลง เสียงนุ่มๆของมันก็เงียบลงด้วย
ผมพร้อมที่จะอ้าปากด่า
แต่มัน…ก็พูดแทรกขึ้นมา ซะก่อน
“วันนี้ก็เป็นเพลง พระเอก ของ the bottom blues นะครับ ผมลงทุนนั่งแกะเพลงเอง พอผมแกะเสร็จก็ลงไปซื้อของกินนิดหน่อยที่เซเว่น … ผมเจอกับหนังสือเพลงที่มีคอร์ดอยู่ ความคิดแรกที่เข้ามาในหัวผมคือ…เอ่อ แล้วนี่กูนั่งแกะเพื่ออะไร?”
“อย่ามาลีลา”
“ผมมีเพื่อนสนิทคนนึงครับ เราสนิทกันมาตั้งแต่สมัย ม.ปลาย ภายนอกมันดูเข้มแข็ง มันแอบชอบเพื่อนอีกคนนึงอยู่ แต่ว่าเพื่อนคนนั้นเค้ามีแฟนไปแล้ว แต่มันก็ยังบ้าบอไปบอกเพื่อนคนนั้นว่ามันชอบเค้า พอเค้าพูดอะไรออกแนวปฏิเสธนิดหน่อย ก็บ้าบอมาระบายกับผมต่อ”
“กูไม่ได้บ้าบอเว้ย! กูแค่…”
“ผมก็ไม่ได้แคร์อะไรหรอกนะครับ แต่มันชอบร้องไห้กับผมอยู่เรื่อย…ร้องจน น้ำตาจะหมดตัว”
“กูขอโทษ!”
แต่ช่วยสนใจคำพูดกูบ้าง -*- แม่ง จะพูดอะไรก็พูดแทรกตลอด
“แต่นั่นแหละครับ ก็ผมเป็นพระเอกหนิJ”
.ตัวฉันเองแม้ไม่ดีและเลิศเลอ
แต่ไม่อยากเห็นเธอต้องร้องไห้เดียวดาย
อยู่กับฉันไม่เป็นไร เธอร้องได้เลย
เอาให้น้ำตามันหมดตัว.
“ผมกะว่าจะแกะเพลงนี้ให้มันเป็นของขวัญวันเกิด แต่อยู่ๆวันนี้มันก็ร้องไห้อีกแล้ว มันไม่โทรหาผมด้วยครับ ต้องปล่อยให้ตัวต้นเหตุที่ทำให้มันร้องไห้โทรตามผมไปอยู่เป็นเพื่อน”
“…”
“มันบอกว่า มันห้ามไม่ได้ มันเสียใจ มันก็เลยร้องไห้ พอผมเข้าไปกอดมันก็บอกว่าหวั่นไหว”
“…”
“ผมเป็นห่วงมันนะ เป็นห่วงมากๆเลย”
“…”
“ถึงผมจะเป็นพระเอก แต่ก็เป็นแค่เพื่อนคนนึง ไม่ได้เป็นคนดี ไม่ได้เป็นเจ้าชายเป็นเทวดามาจากไหน และถึงผมจะเป็นจริงๆ ในสายตามัน ผมก็แค่เพื่อน”
“…”
“ผมก็ทำได้แค่ปลอบ ให้มันร้องไห้ออกมา และก็แค่ร้องเพลงให้มันฟัง แค่นั้นเองครับ”
ผิดหวังพ่ายแพ้มันก็แค่เพียง ชีวิตบางครั้งที่ฟ้านั้นลำเอียง .
.แต่เธอ ในยามที่เธอต้องเหน็บหนาว
หรือคราวที่เธอไม่เหลือใคร ซบ ซบ ลงตรงไหล่ฉัน
ในคืนที่เธอต้องเจ็บช้ำ หรือวันที่เธอต้องทุกข์ทน
ยังมีฉันอีกคน.
“ผมฝากคุณไปบอกมันด้วยนะครับ ว่ามันยังมีผมอยู่อีกคน”
“อือ กูรู้น่า”
“ต่อให้มันร้องไห้หนักแค่ไหน หรือทุกข์ร้อนอะไร แค่บอกกัน…ผมก็จะมาอยู่ด้วย ให้มันกอด ให้มันร้องไห้ ให้มันบ่น”
“กัน”
“ครับ J”
“กูขอบใจมึงมากนะ”
ผมเป็นคนเดินเข้ามากอดมันจากด้านหลัง
ซบบนไหล่มัน
แล้วผมก็ร้องไห้อีกรอบ .
อาจจะร้องไห้เพราะมันดีกับผมเกินไปก็ได้
ดีจนผมรู้สึกแปลก
บางทีผมก็อดคิดไม่ได้ ว่าทำไม
เวลาผมมีเรื่องทุกข์ร้อนอะไร
มันก็จะมานั่งแบบนี้ …
เอาขนมมาให้กิน ฟังผมระบาย นั่งดูผมร้องไห้
แต่มันก็ไม่ได้ช่วยแนะนำอะไรเลย
แค่ตบไหล่ผมเบาๆ กอดผมเบาๆ ยิ้มให้ผมแล้วก็บอกว่า ‘คืนนี้ฝันดี’ เบาๆ
แค่นั้นผมก็รู้สึกดีแล้วล่ะ
.ในยามที่เธอต้องเหน็บหนาว หรือคราวที่ฟ้าไม่เป็นใจ
ซบ ซบ ลงตรงไหล่ฉัน
ในคืนที่เธอต้องเจ็บช้ำ หรือวันที่เธอต้องทุกข์ทน
ยังมีฉันอีกคน อยู่ตรงนี้และรอ..
ยิ่งเสียงมันดังขึ้นเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งกอดมันแน่นแล้วก็ร้องไห้หนักขึ้นเรื่อยๆ
กันวางกีตาร์ลง แล้วหันมาให้ผมกอดอย่างเต็มตัว
“ร้องไห้ทำไม กูถามจริงๆนะ มึงจะร้องไห้ทำไม”
“กูเสียใจ กูยอมรับความจริงไม่ได้ มึงเข้าใจมั้ยว่ากู…กูยอมรับทุกสิ่งทุกอย่างตอนนี้ไม่ได้เลย กูไม่รู้จะทำยังไงแล้วว่ะกัน ทำไมคนที่กูรักเค้าถึงไม่เคยรักกูวะ มึงรู้มั้ยเวลากูเห็นริทเดินกับพี่โตโน่ … กูเจ็บ”
“กูรู้”
“กูก็อยากเป็นแบบนั้นบ้าง! กูก็อยากเห็นแก่ตัวให้ริทมันรักกูบ้าง! พอวันนี้ คิดว่าทุกอย่างจะเคลียร์ แต่สุดท้ายกูก็เป็นเด็กเอาแต่ใจ กูไม่ได้ริทมากูก็ร้องไห้”
“มึงไม่ได้อกหักนะเซน”
“…”
“มึงแค่ผิดหวัง ที่มันไม่เลือกมึง”
“หรือกูไม่ดีพอ?”
“คือไม่ใช่ กูหมายถึงว่า”
“ณ ตอนนี้กูเลวมากเลยเหรอกัน”
“มึงเป็นคนดีเซน…มึงอาจจะว่ากูปลอบ กูอะไร แต่กูอยากบอกว่ามึงเป็นคนดีจริงๆ”
“กูเหนื่อย…วิ่งตามมันจนกูเหนื่อยแล้ว กูอยากพักบ้าง”
“…”
“แต่กูกลัว กลัวตามมันไม่ทัน”
“วิ่งไปกับกูก็ได้ ให้กันวิ่งคู่ไปกับเซนก็ได้.”
“กูขอบใจมึงมากนะ”
“อือ”
“ถึงมึงจะไม่ได้ช่วยอะไรก็มากก็เถอะ”
“มากกว่าที่มึงคิดแล้วกันล่ะ”
กันยกมือขึ้นมาขยี้หัวผมเล่น
ผมก็คิดอยู่เหมือนกัน
‘ถ้าไม่มีมัน ผมจะเป็นยังไง’
“เหรอ ฮ่ะๆ”
“กูอาจจะเป็นเพื่อนตัวอิจฉาในละครของไอ้ริท”
“…”
“กูเป็นพระเอกเรื่องของมึงก็ได้J”
“พูดจา…เดี๋ยวกูก็ชอบมึงหรอก”
“ก็ดีสิ กูชอบมึงอยู่ กูไม่เคยบอกใช่มั้ย งั้นก็รู้ไว้นะ กันชอบเพื่อนสนิทคนที่ว่าอยู่แหละ กันชอบเซน กูชอบมึงว่ะเซน - -”
“อย่ามาๆ กูดราม่าอยู่ ไม่ใช่เวลาตลก”
“ก็ไม่ได้ตลกหนิ กูก็ดราม่า”
“เหรอ”
“อือ กูโกหกทำไม กูอยากเป็นพระเอกออก ฮ่าๆ”
“ให้กูคิดดูก่อนแล้วกัน จะรอป่ะล่ะ?”
“แน่นอนJ”
.จะทำอะไรก็ทำเถอะ
แต่ขอเพียงเธอแค่ซบ..ลง ก่อนจะดีไหม.
จะให้ผมตอบมันว่าอะไรดีล่ะ ?
.
.
“กัน…กูคิดกับมึงแค่เพื่อนจริงๆว่ะ”
J มันจะมีคนไปปลอบมันมั้ยเนี่ย
ผมล้อเล่นนะ ที่จริงผมก็เพิ่งรู้ว่าตัวเอง รักเพื่อนจริงๆนั่นแหละ แถมเพื่อนมันก็รักผมด้วย
ไม่ใช่ว่าสงสารนะ แต่ผมเลิกโกหกตัวเองได้แล้วต่างหาก
..........................................................................................................................................................
ริท … กูตัดใจได้แล้วนะ
ถึงกูจะไม่ได้เป็นพระเอกของมึง
กูก็ได้เป็นนางเอกของไอ้กัน (พูดไปกูก็เขินว่ะ = =////)
ไอ้คำว่านางเอกมันดูขัดๆกับส่วนสูงกูมากเลย
แต่สำหรับมึงคงไม่สินะ กูหมายความว่ามึงตัวเล็ก ไม่ใช่เตี้ยนะ(ทำไมมันเข้มแล้วก็ขีดเส้นใต้ด้วยวะ ฮี่ๆ)
ขอให้มึงโชคดีนะ
ไปเยอรมัน ซื้อขนมอร่อยๆมากฝากกูด้วยนะ
กูรักมึง ริทเพื่อนกู !
เซนเพื่อนมึง
.
.
เราเพื่อนกัน
แต่กันแฟนกู
ฮี่ๆๆ
Tags: ts6, พระเอก5 Comments